Estamos a ler:

CINCO HORAS CON MARIO. Miguel Delibes


O LIBRO

Carmen, con só 44 anos, acaba de perder o seu marido. Cando as visitas marchan, ela vela o cadáver do defunto durante cinco horas nas que, nun desasosegado monólogo, fai un repaso do seu matrimonio. Relata así unha amarga historia de desencontros entre dous seres que ven a vida dende perspectivas opostas e que a pesar de compartir a maior parte da súa existencia foron (como as dúas Españas nas que naceron) incapaces de, comprenderse.

O AUTOR

Miguel Delibes Setién (Valladolid, 17 de novembro de 1920- 12 de marzo de 2010). Cursou os estudos de Dereito e foi catedrático de Historia do Comercio, xornalista e caricaturista no diario El Norte de Castela, do que acabaría sendo director.
O seu primeiro éxito como novelista conségueo en 1948 coa novela La sombra do ciprés é alongada, pola que obtén o Premio Nadal. Na súa prolífica carreira (na que escribiu ademais de novela, ensaios, libros de caza. Relatos, artigos e libros de viaxes) destacamos: O Camiño (1950), Las ratas (1962), Cinco horas con Mario (1966), El Príncipe Destronado (1976), Los Santos Inocentes (1981) ou El herexe (1998), entre moitas outras. Algunhas das súas obras foron adaptadas ao teatro ou levadas ao cine.
Entre as características da súa produción resaltan a continua referencia á súa terra Valladolid e ao campo castelán. Delibes posúe unha extraordinaria unha capacidade para representar os costumes e o fala do mundo rural, do que era un gran coñecedor. Tamén nas súas obras destaca a temática da caza, actividade que lle apaixonaba. O escritor parte da observación directa de persoas e situacións para reflectilas na súa obra, que aumenta progresivamente no aspecto crítico no que están presentes a denuncia das inxustizas sociais, e a mirada irónica sobre a sociedade pequeno-burguesa.
Delibes obtivo ao longo da súa traxectoria numerosos galardóns literarios entre os que destacamos o xa mencionado Premio Nadal (1948) por La Sombra del Ciprés é alongada, o Premio da Crítica (1953) por Las Ratas, Premio Nacional de Narrativa (1955) por Diario dun cazador, o Príncipe de Asturias (1982), o Premio Nacional das Letras Españolas (1991) e o Premio Nacional de Narrativa (1999) por El Hereje.
O 1 de febreiro de 1973, foi nomeado membro da Real Academia Española, ocupando a cadeira de brazos " e " ata o seu falecemento.

"Un pobo sen literatura é un pobo mudo" Miguel Delibes

Boa Lectura

Estamos a ler:

SUITE FRANCESA Irène Némirovsky

O LIBRO

A historia está chea de períodos convulsos e terribles, que a miúdo coñecemos grazas a escritores e estudosos da época. Pero ás veces temos o raro privilexio de somerxernos neles da man da persoa que tivo a ocasión (desgraciada en moitos casos) de vivilos en propia persoa.
Este é o caso de Irène Némirovsky. Comezou a escribir Suite Francesa mentres, vítima deses tempos que relata, agardaba con serena lucidez o momento de ser detida. Non lle deu tempo a concluír a súa obra, pero aínda así foi suficiente para mostrarnos o panorama dunha Francia que ve como o exército inimigo se abate sobre ela. Describe de forma escrupulosa, imparcial, clara, pero con apuntamentos de sorprendente beleza, a fuxida dos habitantes de París cargando cada un coas súas pertenzas e cas súas glorias e miserias. E fálanos tamén da ocupación, da forzada convivencia de pobos inimigos que se temen e se odian, pero que á fin, mesmo sobre o sangue dos caídos, non teñen mais remedio que recoñecerse na súa mutua humanidade e no feito de que son todos vítimas dunha circunstancia que os supera; a guerra.
Suite francesa non é unha novela compracente. Fainos mirarnos ao espello e recoñecer que a traxedia poucas veces fai de nós heroes. O instinto de supervivencia require dunha fortaleza que, a miúdo, nos obriga a pasar por enriba dos nosos bos sentimentos... ou o que é peor, a descubrir que realmente non eran tan bos.

A AUTORA

Irène Némirovsky naceu o 11 de febreiro de 1903 en Kiev, no seo dunha familia xudía. O seu pai, León un banqueiro ucraíno, era un dos homes máis ricos de Rusia. A nai Fanny, deixou á nena ao coidado dunha aia que a ensinou a falar francés, pero ademais, Irène chegou a falar con fluidez ruso, polaco, inglés, vasco e finlandés.
A familia trasladouse a París en 1919 fuxindo da revolución de outubro e alí Irène obtivo unha licenciatura en letras na Sorbona. Publica algúns contos en revistas francesas e leva unha vida despreocupada e trouleira ata que en 1926 casa co enxeñeiro Michel Epstein co que terá dúas fillas: Denise e Fanny. En 1929 enviou a súa novela "David Golder" a unha editorial e será o comezo dunha exitosa carreira literaria na que se lle chegaría a considerar como unha das escritoras mais prestixiosas de Francia. Aínda así non obterá a nacionalidade francesa e no medio dun marcado antisemitismo, convértese ao cristianismo xunto coas súas fillas en 1939.
Ao iniciarse a guerra o matrimonio leva as nenas a Issy-L'Évéque. Eles volven a París, pero son sometidos ás leis contra os xudeus, perden o dereito a traballar e deciden reunirse coas súas fillas. Irène segue publicando (con pseudónimo) e escribe: "A vida de Chejov" e "As moscas do outono". Comeza tamén a traballar na súa obra "Suite francesa", aínda que dubida que teña tempo para rematala. E así é en efecto, é detida pola xendarmaría francesa o 13 de xullo do 42, e posteriormente deportada a Aunschwitz, onde morre o 17 de agosto dese mesmo ano. O seu marido, que intentou intervir no seu favor, será arrestado en outubro e seguirá a súa mesma sorte.
As fillas, igualmente perseguidas, emprenderán unha fuxida por toda Francia, acompañadas pola súa fiel titora e arrastrando con elas a maleta cos manuscritos da súa nai. Entre eses papeis está “Suite Francesa”,

"Cada guerra é unha destrución do espírito humano" Henry Miller.

Boa lectura

Estamos a ler:

Pedimos desculpas aos lectores do blog, xa que por circunstancias persoais non puidemos realizar a reseña da lectura anterior: "Cien años de Soledad", do escritor Gabriel García Márquez.
Tras este "parón", reincorporamonos á dinámica do noso club de lectura con unha das obras máis destacadas da literatura romántica universal:

CUMBRES BORRASCOSAS Emily Brontë


O LIBRO

"Cumbres Borrascosas" está considerada hoxe en día como un clásico na literatura inglesa. Non obstante, cando se publicou en 1947 foi recibida pola crítica con frialdade e desagrado. Non era para menos, posto que a historia e os personaxes que describe están moi lonxe da idealización da novela romántica e moito menos dos ríxidos canons morais da época.
Todo na obra é paixón e desmesura. Os sentimentos levados ao seu límite, o odio, o amor, os celos, a ambición... e inmersos neles, os protagonistas, Heathcliff e Catalina, cuxo amor coma se dunha herba salvaxe e velenosa se tratase, crece e supera aos amantes e a cantos os rodean. Un amor que non ofrece paz e dozura, moi ao contrario, parece dende o principio destinado a traer a desdita a moitas vidas e a ser, en se mesmo, unha traxedia.

A AUTORA

Emily Brontë naceu en Thornton, Yorkshire (Inglaterra) en 1918 e faleceu o 19 de decembro de 1948. Filla do reverendo Patrick Brontë e da súa esposa Maria Branwell, foi a quinta nunha sucesión de seis irmáns: Maria, Elisabeth. Charlotte. Branwell, a propia Emily e a benxamína Anne.
A súa nai morreu prematuramente e a nena foi enviada xunto ás súas irmás a un colexio para fillas de clérigos. Debido ás duras condicións do centro, as dúas maiores ( de só once e dez anos) contraeron a tuberculose e morreron. O pai sacou ás súas fillas mais pequenas da institución, na que apenas permaneceron uns meses.
Emily traballou como institutriz e logo ingresou xunto á súa irmá Charlotte nun colexio privado en Bruxelas. Tras a morte da súa tía, a moza volverá a Inglaterra para exercer como administradora do fogar familiar. Ocuparase principalmente do seu irmán Branwell, un pintor de talento frustrado a causa da súa inestabilidade e a súa adicción ao opio e ao alcohol, ao que coidará con abnegación ata a súa morte.
En 1846 publicará o seu primeiro libro de poesías xunto coas súas irmás :"Poemas de Currer, Ellis e Acton Bell" (as tres utilizan pseudónimos masculinos) que terá escasa repercusión. Pero as irmás non se desaniman e comprométense a escribir unha novela cada unha.
Así, en 1847, verá a luz "Cumbres Borrascosas", unha obra que desconcertou crítica e público pola súa estrutura innovadora e a presentación dunha historia que supera os límites da opresiva moral vitoriana.
Só un ano máis tarde, Emily asistirá en setembro ao funeral do seu irmán. Alí contrae un catarro que se transforma en tuberculose e lévaa á tumba tres meses despois. Tan só tiña 30 anos.

“Cando o amor desenfreado entra no corazón, vai roendo todos os demais sentimentos” Alejandro Dumas (pai).

Boa lectura

Estamos a ler:

LA MENNULARA Simonetta Agnello Hornby


O LIBRO

A criada dos Alfallipe, "persoa de casa", como se denomina en Sicilia aos empregados de confianza que serven toda a vida aos mesmos señores, acaba de morrer con apenas cincuenta anos. Ninguén parece sentir a súa perda. Os fillos do dono, resentidos porque Maria Rosalía Inzerillo (coñecida como a mennulara) administraba os bens da casa dende a morte do señor, deben non obstante obedecer as instrucións que a defunta deixou estipuladas se queren ser merecedores da cuantiosa herdanza que lles prometera.

Mentres tanto, todos no pobo critican e especulan sobre as estrañas relacións dos Alfallipe cunha serventa leal e traballadora, pero que, a pesar da súa posición, manexaba o diñeiro dos seus amos. Uns ódiana, outros admírana, e todos cren coñecela sobre a base das súas escasas experiencias persoais cunha muller que a ninguén daba confianza, e que coinciden en sinalar como esquiva e orgullosa.
O lector, como un veciño máis, escoita retallos da súa historia, e vai pouco a pouco atando cabos para así descubrir a vida, a personalidade e as motivacións dunha muller forte e intelixente, que soubo sobrepoñerse a unha existencia dura e desgraciada e quixo servir, con fidelidade a unha familia que xamais soubo valorar a súa entrega e o seu cariño.

LA AUTORA

Simonetta Agnello Hornby naceu en Palermo (Sicilia) en 1945. Pertence a unha familia da pequena aristocracia siciliana. Pasou parte da súa infancia en Agrigento e non comezou a ir ao colexio ata os 11 anos, sendo educada ata entón na casa cunha titora e un profesor particular. Na súa familia, á causa da súa clase social, ninguén traballaba.
Licenciouse en Dereito, estudos que finalizou en Inglaterra onde tamén ten o seu domicilio dende 1972, foi presidenta durante oito anos do Tribunal de Necesidades Educativas Especiais e Minusvalidez, e fundou un bufete de avogados na cidade de Brixton, que se ocupa dos problemas das comunidades negras e musulmás.
Empezou a escribir aos 55 anos, grazas a un afortunado atraso dun voo que a deixou nun aeroporto de Roma e a súa primeira novela "A Mennulara", se converteu en best-seller, sendo traducida a doce idiomas e facéndose acredora do Premio Literario Forte Village, e o Premio de Stresa Ficción (ambos os dous en 2003) e en España o II Premio Novela Europea Camiño de Santiago
Outras obras súas son La tía marquesa,(2004) Boccamurata (2007) Vento Roto.(2009) e Entre la Bruma (2010).
Na maior parte das súas obras, o tema central son os dramas familiares e os amores desgraciados. E por suposto, a terra e a cultura Sicilianas, co inevitable fantasma da Mafia, que parece impregnalo todo.

"Os feitos son moitos, pero a verdade é unha" Rabindranath Tagore.

Boa Lectura.

Estamos a ler:

NO DIGAS QUE FUE UN SUEÑO Terence Moix


O LIBRO

Antonio e Cleopatra. O rudo soldado romano e a intelixente e sofisticada soberana de Exipto. Tanto se escribiu sobre os amores destes dous personaxes históricos, que xa a duras penas se recoñece onde acaba o mito e onde empeza a realidade.
Por iso é tan gratificante ler unha novela na que a reflexión sobre o amor (en todos os seus procesos, en todas as súas facetas, en todas as súas glorias e miserias) transcende uns personaxes que por outro lado, se nos presentan cunha forza e unha humanidade arrolladoras.
Pero "No digas que fue un sueño", non é só un paseo polas revoltas do amor, é unha viaxe apaixonante a un mundo antigo que existiu e que na pluma do autor, cobra unha nova vida. O lector non pode por menos que namorarse das paisaxes e a cultura de Exipto, de ver cos ollos da imaxinación a fascinante cidade de Alexandría, de crer, como creen os exipcios, que hai unha forma de beleza tan perfecta que nunca morre, que permanece para sempre na eternidade.

O AUTOR

Ramón Moix Messeguer naceu en Barcelona, 5 de xaneiro de 1942 e faleceu na mesma cidade o 2 abril de 2003)
De formación autodidacta, traballou como traductor de inglés e francés e como colaborador de editoriais e axencias de noticias. Residiu en París, Londres e por breve tempo en Madrid.
Publicou as súas primeiras novelas policiacas cando apenas tiña vinte anos co pseudónimo de Ray Sorel, pero non foi ata "La Torre de los Vicios Capitales" (1968) cando a súa obra empezou a ser valorada pola crítica.
O recoñecemento do gran público chegou coa publicación da súa novela "No digas que fue un sueño", galardoada co Premio Planeta en 1986, que o colocou entre os autores máis lidos do país. Esta obra coma outras "(La herida de la esfinge", "El arpista ciego"...) ten como escenario o antigo Exipto, polo que sentía fascinación.
Asiduo colaborador na prensa escrita, prestou a súa pluma a revistas sobre a sétima arte de cuxos mitos era un apaixonado, o que se reflicte na súa creación literaria: "Hollywood Stories", "Iniciación a una historia del cine"...
Ademais de novela e artículos tamén escribiu libros de viaxes "Tres viajes románticos" e un libro de memorias: "Memorias del peso de la paja".
Galardoado en moitas ocasiónss, entre os seus premios podemos citar: o Josep Pla en 1969, o Premio da Crítica e o Prudenci Bertrana en 1972, o Planeta de Novela en 1986, o Fernando Lara de Novela en 1996 e o da Fundación José Manuel Lara no 2003.

"Sólo aspiro a encontrar o meu paraíso na terra. E son digno de compaixón porque é posible que o coñecese en varias ocasións e non me decatase." Terence Moix

Boa lectura.

Estamos a ler:

LA SOLEDAD DE LOS NÚMEROS PRIMOS. Paolo Giordano.

O LIBRO

Unha historia dolorosa... como o é a miúdo a propia realidade. Unha lúcida reflexión sobre a soidade enfocada nas vidas dos seus protagonistas: Alice e Mattia. Ambos os dous levan sobre as súas costas as feridas que deixa unha infancia marcada pola traxedia e loitan, cada cual ao seu xeito, por saír adiante nun mundo que se mostra hostil para os que non son o suficientemente fortes. Como os números primos xemelgos permanecerán sempre próximos, pero sen chegar a tocarse, porque a mesma fraxilidade que lles une se interpón entre eles.

O AUTOR

Nacido en Turín, en 1982, este licenciado "cum laude" en física, demostrou xa na súa primeira obra que as súas aptitudes non se limitan ás ciencias. Con "A soidade dos números primos", recibiu no 2008 os premios Campiello, Fiésole Narrativa Under 40 e o Premio Strega (Con 26 anos, foi o autor máis novo en conseguir o último). Non en van, a novela vendeu en Italia mais dun millón de copias o ano que saíu á luz.

“Moitas cousas déronme no mundo, só é miña a pura soidade”. Dulce María Loynaz

Boa lectura.

Estamos a ler:

OLLOS DE AGUA Domingo Villar

O AUTOR

Domingo Villar, (Vigo 1971) vive en Madrid, e exerceu como guionista de cine e televisión. Ligado dende a súa infancia ao mundo do viño (o seu pai é bodegueiro, ao igual que o proxenitor do seu personaxe Leo Caldas) traballou como critico gastronómico nunha emisora de radio nacional e colaborador habitual en varias publicacións escritas.
“Ollos de auga”, (a súa primeira novela) publicouse no ano 2006 e tivo unha grande acollida entre a crítica e o público, obtendo o I Premio Sintagma, o Premio Brigada 21 e o Premio Frei Martín Sarmiento, ademais de quedar finalista en dúas categorías dos Crime Thiller Awards en Reino Unido. Éxito indiscutible de vendas na súa terra natal, foi tamén un dos libros máis vendidos a nivel nacional, e un descubrimento para os amantes do xénero policíaco.

Na súa segunda novela A praia dos afogados 2009, continúa relatando as aventuras do detective Leo Caldas e do seu axudante Rafael Estévez, e non defraudou aos seus seguidores, polo que é de esperar que esta saga detectivesca nos ofreza mais historias no futuro.

A súa obra que se publica simultáneamente en galego e en castelán, foi traducida xa a varios idiomas.

A OBRA

Leo Caldas, un detective galego, e Rafael Estévez, o seu axudante, un aragonés recén chegado á comisaría, investigan o asasinato dun músico perpetrado con inusitada crueldade nun piso de luxo fronte á ría de Vigo.
As pescudas que os dous axentes levarán a cabo para descubrir o culpable, non só transmiten aos lectores a intriga inherente ás novelas policíacas, senón que os somerxen no día a día de Galicia, na súa gastronomía, as súas paisaxes, o carácter das súas xentes... Deste modo, trama e marco compleméntanse de tal maneira que a obra de Villar adquire unha marcada "denominación de orixe" facendo a súa lectura especialmente próxima para todo aquel que coñeza Galicia. Nas novelas non só se trasmite o amor e coñecemento que o autor ten da súa terra, senón unha calidade na narración que aínda se acrecenta se cabe na segunda novela, totalmente recomendable para os que gozaran coa primeira.

Boa lectura.